Öğrenmeyi çoğu zaman ayrıştırarak yapıyoruz. Ama sonrasında bütünleştirmeden, öğrenmeyi gerçekten tamamlamak pek olası değil. Çünkü öğrenmek gerçekte “görece kalıcı yaşantı değişikliği” demek. Bu değişiklik sadece bir sınav sorusunu cevaplayabilmeyi kapsıyorsa akademik başarı gelebilir; ama bu öğrenme yaşamınızla bir ilişki kurmuş mudur? İşte orası biraz kuşkulu… Bütünleştirme yapmadan gerçek dönüşümler sağlamak bir hayalden ibarettir.
Dili düşünün. Bir bebeğin konuşmayı öğrenme yolculuğunda yaptığı ilk şeyler doğrudan ayrıştırmayla ilgilidir. İnsan sesiyle diğer sesleri ayırmayı öğrenir. Tanıdığı insanların seslerini ayırt etmeyi öğrenir. O seslerin içindeki boşlukları yakalayarak kelime ve cümle frekanslarını anlamaya başlar. Kelimeleri sıklığına göre yakalayıp daha sık kullanılan önemli kelimeleri diğer kelimelerden ayrıştırmayı öğrenir. Öncül çalışmalar hep ayrıştırmayla ilgilidir. Ama sürekli ayrıştırma modunda sabitlenirse elinde binlerce parça öylece kalıverir. Çünkü gerçekten öğrenmesi için bütünleştirmeyi de bilmesi gerekir.
Kişilerin seslerini ayırt etmeyi, mesela o seslerin sahiplerine atfettiği duygusal bağlantılarla bütünleştirerek becerir. Sık kullanılan ve kendisinin sık kullanması gereken kelimeler daha öncelikli ihtiyaçlarına ve ilgilerine yöneliktir. Dil öyle içimize işler ki, beynimizde dilden sorumlu bölge (genelde) sol yarım küre olduğu halde ana dilimiz, yoğun bir şekilde sağ yarım küre ile de etkileşim kurarak konuştuğumuz, dinlediğimiz, yaşadığımız bir dil olur. Sadece anlama ile değil duygularla, tüm yaşamla bütünleşik ve iç içedir.
Yalnızca tanım olarak öğrendiğimiz şeyler bize olsa olsa sınavlarda yarar sağlar; kendi duygularımızla, düşüncelerimizle, davranışlarımızla, yaşamımızla bütünleştirilmemiş, içselleştirilmemiş bilgilerin tümü Frankenstein’dan başka bir şey değildir.
Hepimiz epeyce Frankenstein’ız. Daha fazla Havva, daha fazla Adem olabilmek dileğiyle.
Eğer bu yazı ilginizi çektiyse sıradaki yazımız sizin için geliyor: Diyelim Bir Eğitim Alıyorsun