Gözlerimiz aracılığıyla algılanan ışık sinyalleri, beynimizin anlayabileceği elektrik sinyallerine çevrilerek, beynimizin bir çok bölgesine ve en sonunda beynin arka kısmındaki görme korteksine gönderilir. Görme korteksi, görsel bilginin çeşitli seviyelerdeki özelliklerini çözümleme ve bileşenlerinden anlam çıkartma konusunda uzman bölgelerden oluşur. İnsan beyninde görme işlevi oldukça büyük bir alan kaplar.
Görme korteksi katlı bir yapı gösterir. Gelen görsel bilginin önce karanlık/aydınlık gibi temel özellikleri çözümlenir. Daha sonra komşu ve daha uzman korteks alanları sırasıyla görsel bilgideki eğim, yönelim, renk, hareket, hız ve büyüklük/uzaklık gibi bileşenlerini ayırt eder. Bu bölgelerdeki hasarlar, görme duyusunun bu analiz yeteneklerinin bazısının kaybına neden olabilir. Örneğin, görme sorunu yaşamamasına rağmen, hareketi algılayamayan hastalar böyle küçük bir hasardan mustariptirler.
Görme duyusu bilincimizin büyük kısmını doldursa da aslında gözümüzden beynimize akan verilerin çok az bir kısmını bilinçli olarak fark edebiliriz. Özellikle insan yüzlerinden duyguları anlamamızı sağlayan bilgiler, görme korteksine ulaşmadan beynimizin derin yapıları tarafından çözümlenir ve böylece bilinçli olarak olmasa da duyguları hızlı bir şekilde “hissederiz”. Görme korteksi hasar görmüş insanların, bilinçli olarak göremedikleri halde diğer insanların yüz ifadesine tepki verebilmesinin altında da bu mekanizma yatar.